پر پرواز ....

نماز، نشانه ی صداقت است؛ کسی که دیگری را دوست دارد، سخن گفتن با او راهم دوست دارد. آن ها که با زبان مدعی خداخواهی و خدادوستی اند، ولی نماز نمی خوانند، در ادعای خود صداقت ندارند. 

نماز، ملاک و میزان تعهدی است که انسان در اظهارات خود دارد. به همین دلیل نماز منافق، عاشقانه نبوده و همچون سایر اعمالش همراه با صداقت نیست.

نماز عبادتی است که بر انبیای پیشین نیز واجب بوده است. در روایات نماز به نور، برهان، چراغ، منهاج انبیاء، عمود دین، قیم دین، رأس الامر، اصل اسلام، پرچم ایمان، سیمای دین، بهترین اعمال، بهترین وسیله توسل، نورچشم پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم)، اول واجب دین برای اسلام، اول چیزی که در قیامت مورد محاسبه قرار میگیرد و … که تمامی این تعبیرات متن روایت ائمه اطهار میباشد.

و در روایات میخوانیم که پیامبراکرم فرمودند: کسی که نمازش را ترک کند، خداوند عملش را حبط میکند. امام صادق(علیه السلام)در ذیل آیه(فقدحبط)فرمودند: از مصادیق آیه آن است که انسان بدون بیماری و اشتغال نماز را رها کند.(کافی، ج 2، ص384).

در روایات بسیار دیگر از منابع شیعه و اهل سنت می خوانیم: کسی که نماز را عمدا ترک کنداز مکتب اسلام خارج است.«من ترک الصلاه متعمدا فقدبرئ من ذمه الله و ذمه رسول الله»(کافی، ج2، ص285).

از نظر آمار احادیپ شیعه و سنی، هیچ یک از موضوعات و واجبات دین به اندازه نماز روایت و حدیث ندارد.

نمازیادگار یار است در میان دوستارانش، هم چون عکس دوستی شفیق، که در ایام جدایی بنگرند تا داغ هجر اندکی کاسته شود ….